NOTY BIOGRAFICZNE

 

 

 

KRYSTYN BOCHENEK (1925-1966)

Absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Gdańskiej (1948), 1954- doktorat (PW), 1955- docent w PAN, 1963- profesor nadzwyczajny. W IPPT od 1954 do 1957- i od 1960 (w międzyczasie w WAT). Kierownik Pracowni Teorii Pola Elektromagnetycznego w Zakładzie Elektrotechniki Teoretycznej, a od 1964 p.o. Kierownika Zakładu Teorii Łączności. Wybitny specjalista w dziedzinie teorii i zastosowań fal EM (asymptotyczne własności, fale uderzeniowe, propagacja w ośrodkach zjonizowanych, promieniowanie, anteny, falowody, i linie transmisyjne). Wykładowca. Konstruktor maszyny analogowej ARAL, jednej z trzech pierwszych maszyn matematycznych w Polsce. Organizator konferencji z teorii fal EM.

Od 1954 Sekretarz Polskiego Komitetu Narodowego URSI (Międzynarodowa Unia Nauk Radiowych). Członek, założyciel i sekretarz generalny PTET i S (od roku 1961). Autor ponad 40 publikacji naukowych oraz monografii "Metody analiz pól elektromagnetycznych", promotor 10 doktoratów.

 

 

JULIAN BONDER (1900-1975)

Inżynier lotnictwa, absolwent (1929) i pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej (do 1939 i od 1945) Badania nad odwzorowaniami analitycznymi i wykorzystaniem odwzorowań konforemnych uwieńczone pracą doktorską (1931) i habilitacyjną(1934). 1954 - członek korespondent, 1966- członek rzeczywisty PAN. Od 1946 profesor na Politechnice Śląskiej, gdzie był odpowiedzialny za uruchomienie studiów technicznych. Od 1952 profesor Katedry Aerodynamiki Politechniki Warszawskiej, od 1955 Katedry Aero-Hydrodynamiki Wydziału Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Organizator i kierownik Zakładu Mechaniki Cieczy i Gazów w IPPT (1953-1961). Był inicjatorem pierwszych konferencji naukowych, poświęconych problemom i metodom mechaniki płynów, które później przekształciły się w międzynarodowe biennalne sympozja. Autor ponad 50 prac naukowych, poświęconych w dużej części metodom analizy pól aerodynamicznych w przestrzennych niestacjonarnych przepływach ściśliwych, twórca jednolitej teorii fal prostych i podwójnych w gazodynamice, matematycznych podstaw opisu nielepkich przepływów ściśliwych.

 

STEFAN CZARNECKI (1925-1982)

Absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Gdańskiej (1949). Od 1953 do 1962 w Zakładzie Analogii IPPT, którego został kierownikiem. Ponownie w IPPT od 1974- kierownik Zakładu Aeroakustyki, 1959- doktorat, 1965- habilitacja, 1972- profesor nadzwyczajny, 1980- profesor zwyczajny. Autor ponad 100 prac o tematyce związanej z zagadnieniami generacji dźwięków pochodzenia aerodynamicznego, zwalczaniem hałasów w pomieszczeniach przemysłowych, akustyka wnętrz, teoria ekranów akustycznych, identyfikacji źródeł dźwięku i dróg transmisji energii akustycznej. Organizator wielu międzynarodowych konferencji m.in. II Kongres FASE, Konferencji INTER-NOISE'79.

Wieloletni Sekretarz Naukowy Komitetu Akustyki PAN, współzałożyciel PTA. Założyciel i od 1966 redaktor naczelny Archiwum Akustyki (od 1974 Archives of Acoustics).

 

 

CZESŁAW EIMER (1922-1982)

Absolwent AGH (1949). 1951- doktorat, 1962- profesor nadzwyczajny, 1969- profesor zwyczajny. Pracownik IPPT od założenia instytutu (1952), kierownik Pracowni Teorii Konstrukcji Sprężystych (1955-1959), Reologii Konstrukcji (1969-1981), kierownik Studium doktoranckiego IPPT (1968-1978). Wybitny przedstawiciel nauk inżynierskich (budownictwo). Współautor pionierskich prac na temat konstrukcji sprężonych i reologii konstrukcji (teoria, projekty mostów, Norma PN-B, patent na metodę ciągłej produkcji strunobetonu). Znany badacz ośrodków wielofazowych; zaproponował model reologiczny betonu z mikrorysami, który przyjęto nazywać modelem Eimera. Kierownik zespołu pracującego nad określeniem zasad obliczania obudowy bezpieczeństwa reaktora jądrowego w Żarnowcu. Był przykładem naukowca, który umiał łączyć abstrakcyjne myślenie z praktycznym działaniem technicznym. Współautor dwóch monografii i autor 92 publikacji w prestiżowych czasopismach polskich i zagranicznych.\

 

LESZEK FILIPCZYŃSKI (1923-2004)

Radiotechnik, absolwent PW (1949), 1955-doktorat (promotor prof. I. Malecki), 1957- docent, 1962-profesor nadzwyczajny , 1969- profesor zwyczajny i członek korespon. PAN, a od 1976 członek rzeczywisty PAN, członek Nowojorskiej Akademii Inżynierii nauk Medycznych i Biologicznych w USA (1997). Współorganizator Laboratorium Akustycznego w Głównym Instytucie Fizyki technicznej, włączonego w 1952 do Zakładu Badania Drgań. Kierownik: Pracowni Biernych Zastosowań Ultradźwięków (1953-1969), Z-ca dyrektora ds. naukowych (1965-1969) i Dyrektor IPPT (1969-1974). Konstruktor pierwszego w Polsce defektoskopu ultradźwiękowego do badania materiałów ("radaru ultradźwiękowego"). Organizator pierwszej Międzynarodowej Konferencji Ultradźwięków w Medycynie i Biologii. Uhonorowany przez AIUM w Waszyngtonie Dyplomem Pioniera Ultradźwięków w Medycynie, Założyciel i wieloletni przewodniczący Komitetu Akustyki PAN. Wiceprzewodniczący Europejskiej Federacji Ultradźwięków w Medycynie, przewodniczący Rady Naukowej (m.in. RN IPPT 1990-1992, IBIB PAN). Wieloletni wykładowca na PW. Autor 12 monografii i 166 publikacji, 62 patentów. Promotor 14 doktoratów. Laureat wielu nagród m.in. dwukrotnie Nagrody Państwowej II stopnia.

 

 

WŁADYSŁAW FISZDON (1912-2004)

Inżynier lotnictwa, matematyk. 1933 - licencjat z zastosowań mechaniki płynów na Sorbonie. Absolwent Ecole Nationale Superieure d'Aeronauticque (1935). W latach 1936-1939 konstruktor lotniczy w Lublinie, a w 1939-1946 w Tuluzie i Farnborough (Anglia). 1951 - doktorat (PW), 1954- profesor nadzwyczajny, 1962 - profesor zwyczajny. Od 1950 członek korespondent Warszawskiego Towarzystwa Naukowego, od 1960 członek korespondent, od 1969 członek rzeczywisty PAN. Profesor katedry Mechaniki Lotu Politechniki Warszawskiej w latach 1947-1969 oraz w latach 1948-1957 zastępca dyrektora Instytutu Lotnictwa w Warszawie. W IPPT PAN od 1955, a w latach 1961-1980 kierownik Zakładu Mechaniki Cieczy i Gazów. Przewodniczący RN (1981-1983). Od 1970 profesor UW. Redaktor naczelny wielu specjalistycznych czasopism z dziedziny mechaniki płynów, członek władz Międzynarodowej Unii Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej (IUTAM). \Autor przeszło 60 publikacji poświęconych aerodynamice stosowanej, kinetycznej teorii gazów, analizie oddziaływań fali uderzeniowej w przepływach hipersonicznych i w ostatnich latach matematycznym i numerycznym modelom opisującym złożone zjawiska hydrodynamiki nadciekłego helu.

 

HENRYK FRĄCKIEWICZ (1929-1999)

Absolwent Wydziału Lotnictwa PW (1957), pracownik naukowy PW (1951-1970). 1962 - doktorat (Uniwersytet Moskiewski), 1966 - habilitacja (PW), 1970 - profesor nadzwyczajny, 1975 - profesor zwyczajny, 1986 - czł. koresp. PAN, od 1983 r. członek TNW. Wybitny specjalista w dziedzinie teorii powłok i układów siatkowych. Wybitny organizator życia naukowego. Rektor Kielecko-Radomskiej WSI, którą przekształcił w Politechnikę Świętokrzyską (1970-1975) i ponownie od 1996 rektor Politechniki Świętokrzyskiej. W IPPT 1975-1996, kierownik m.in.: Pracowni Mechaniki Ośrodków Dyskretnych i SPNPR. Dyrektor IPPT w latach 1983-1994. Inicjator nowych kierunków badawczych, m.in. technologii zastosowań laserów. Wieloletni koordynator Problemów Węzłowych. Autor ponad 60 publikacji w tym współautor 2 monografii, 3 patentów, promotor 20 doktoratów. Laureat wielu nagród, w tym zespołowej nagrody państwowej II stopnia i nagrody im. M.T. Hubera. Po raz pierwszy w świecie zrealizowano kształtowanie laserowe płyt cienkich z wykorzystaniem mechanizmu wyboczeniowego (A. Baranowski, H. Frąckiewicz, Z. Mucha ) i zbadano go analitycznie (Z. Peradzyński) oraz określono warunki formowania powłok o dodatniej lub ujemnej krzywiźnie Gaussa.

 

 

SYLWESTER KALISKI (1925-1978)

Absolwent Politechniki Gdańskiej 1951, od 1951 r. pracownik naukowy WAT, 1957 - doktorat (WAT) i habilitacja (IPPT), 1958 - profesor nadzwyczajny, 1967 - profesor zwyczajny, 1962- członek PAN. Od 1954 r. pracownik IPPT, kierownik Pracowni Teorii Drgań Ośrodków Ciągłych w Zakładzie Badań Drgań (od 1959). Poseł na Sejm, a w latach 1975-78 Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Kierował pracą stworzonego przez siebie Instytutu Fizyki Plazmy i Laserowej Mikrosyntezy w Warszawie (instytut nosi obecnie imię S. Kaliskiego). Wybitny specjalista w dziedzinie teorii pól sprzężonych, badań termojądrowych; twórca polskiej elektronofononiki. Jego badania naukowe przyczyniły się do rozwoju techniki obronnej oraz znalazły szerokie zastosowanie w gospodarce narodowej. Pozostawił imponujący dorobek naukowy. Autor 550 prac naukowych oraz wielu wynalazków opatentowanych w kraju i za granicą. Doktor honoris causa Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, Uniwersytetu Sofijskiego. Laureat wielu nagród (m.in. M.T. Hubera).

 

 

JAN ANDRZEJ KÖNIG (1937-1990)

Absolwent Wydziału Budownictwa Przemysłowego PW (1960) oraz Wydziału Matematyki Stosowanej i Mechaniki UW (1963): uczeń i następca prof. Antoniego Sawczuka. Doktorat (1966) i habilitacja (1974) w IPPT. Profesor nadzwyczajny- 1983, zwyczajny 1989. Od 1959- w IPPT. Od 1960 w IPPT; organizator i kierownik Pracowni Mechaniki Konstrukcji Niesprężystych (od 1979 aż do śmierci), oraz wieloletni kierownik Studium Doktoranckiego (1980-1990). Koordynator Programu Badań Podstawowych 1989-1990. Światowej rangi specjalista w dziedzinie niesprężystej analizy konstrukcji inżynierskich, a w szczególności teorii przystosowania konstrukcji do obciążeń zmiennych. Autor najważniejszej dotąd światowej monografii w tej dziedzinie (Shakedown of Elastic-plastic Structures, 1987). Wykładowca na uczelniach technicznych w USA i Niemczech. Autor wielu znaczących ekspertyz dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji oraz ponad 100 publikacji naukowych, w prestiżowych czasopismach i wydawnictwach. Jego pamięci poświęcone było kollokwium EUROMECH 298 (1992). Promotor 8 doktoratów (także za granicą).

 

 

WOJCIECH KRZYSZTOF NOWACKI (1938-2009)

Absolwent Wydziału Inżynierii Lądowej PW (1961), pracownik naukowy WAT (1961-1965), od 1965 w IPPT PAN; 1965 - doktorat, 1975 - habilitacja, 1982 - profesor nadzwyczajny, 1988 - profesor zwyczajny. Wybitny specjalista w dziedzinie propagacji fal naprężenia w ośrodkach niesprężystych w warunkach skończonych odkształceń, termo-mechanicznych sprzężeń w dynamicznej plastycznosci, metod doświadczalnych dla statycznych i dynamicznych obciążeń w ciałach stałych. 1972-1976 - odpowiedzialny za kontakty naukowe w Stacji PAN w Paryżu, 1987-1989 - zastępca Sekretarza Wydziału IV PAN. Od 1984 kierownik Pracowni Plastyczności Stosowanej w IPPT PAN, 1996-2002 - kierownik Ośrodka Mechaniki i Informatyki Stosowanej. Od 2002 dyrektor IPPT PAN, m. in. wybudował nową siedzibę Instytutu. Autor monografii Zagadnienia Falowe w Teorii Plastyczności (PWN,1977), MIR w Moskwie oraz Oxford Pergamon Press; ponad 170 publikacji w czasopismach. Wiceprzewodniczący Komitetu Mechaniki PAN oraz Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej, członek European Association for Dynamic Behavior of Materials and its Applications - DYMAT, komitetu konferencji Mechanics of Materials EUROMECH, Redaktor Naczelny Journal of Theoretical and Applied Mechanics, członek Rady Redakcyjnej czasopism naukowych: Archives of Mechanics, Strength of Materials, Biblioteki Mechaniki Stosowanej, Trends in Mechanics of Materials. Organizator kongresów i sympozjów naukowych, np.: IUTAM, DYMAT, Euromech Colloquia i konferencji międzynarodowych. Wyróżniony nagrodą PAN (1986), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1984) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002).

 

 

JERZY RANACHOWSKI (1926 - 2000)

Absolwent Wydziału Elektrycznego Politechniki Wrocławskiej (1951), doktorat (PWr) - 1964, habilitacja - 1968, profesor nadzwyczajny - 1977, profesor zwyczajny - 1987. Pracownik naukowy Instytutu Elektrotechniki 1951 - 1974. Od 1956 w IPPT PAN, od 1975 na pełnym etacie. Kierownik Zakładu Akustyki Fizycznej (1976 - 77), zastępca dyrektora ds. naukowych (1977 - 88), dyrektor Ośrodka Rozwoju Techniki IPPT PAN (1985 - 91), dyrektor Centrum i następnie Ośrodka Akustoelektroniki (1991 - 97). Przewodniczący Komitetu Materiałów Elektrotechnicznych (od 1968), zastępca przewodniczącego Komitetu Akustyki PAN (od 1982), wiceprzewodniczący Polskiego Towarzystwa Ceramicznego (od 1990). Specjalista w dziedzinach: inżynierii materiałowej tworzyw elektroizolacyjnych, akustyki oraz metod badania materiałów. Opracowywał technologie materiałów ceramicznych dla przemysłu elektrotechnicznego, rozwijał metody badań mikroskopowych, akustycznych i wytrzymałościowych, opracował unikalną aparaturę do badań materiałowych z wykorzystaniem metody ultradźwiękowej oraz emisji akustycznej. Organizator wielu konferencji o zasięgu krajowym oraz międzynarodowym np. konferencji Composites and Ceramic Materials - Technology, Application and Testing. Autor 180 prac, 8 książek, 20 patentów, 300 ekspertyz, promotor 6 doktoratów.

 

 

ANTONI SAWCZUK (1927-1984)

Uczeń i następca prof. W. Olszaka. Absolwent Wydziału Inżynierii Lądowej PW (1951), 1953- doktorat, (PW), 1960-habilitacja (PW), 1965- profesor nadzwyczajny, 1977- profesor zwyczajny , 1969- członek korespondent, a od 1983 członek rzeczywisty PAN, Wieloletni przewodniczący Komitetu Mechaniki PAN. Od 1952 pracownik naukowy PW, od 1954 także (a od 1961 wyłącznie) w IPPT: kierownik Pracowni Zastosowań Inżynierskich Teorii Plastyczności, 1969-1981 Zakład Mechaniki Ośrodków Ciągłych i Zakłady Teorii Konstrukcji. Wykładowca na Uniwersytecie w Grenoble oraz Marsylii. Rektor Międzynarodowego Centrum Nauk Mechanicznych (CISM) w Udinie od 1982 do śmierci. Wybitny specjalista w dziedzinie stosowanej teorii plastyczności (teoria nosności granicznej, płyty i powłoki, przystosowanie konstrukcji), a opublikowana w z Th. Jaegerem monografia "Grenztragfahigkeits-Theorie der Platten" stanowi klasyczna pozycję literatury światowej. Wychowawca wielu znanych naukowców, którym wskazywał niezwykle trafnie kierunki badań. Organizator szeregu ważnych konferencji naukowych mających przełomowe znaczenie dla rozwoju teorii plastyczności i redaktor pokonferencyjnych tomów, będących do dziś pozycjami odniesienia. Autor ponad 200 publikacji, w tym 11 monografii książkowych; promotor 14 doktoratów (2 za granicą); członek władz międzynarodowych organizacji naukowych (IUTAM, RILEM, CEB, IASS); Doktor H.C. Institut National Polytechnique de Grenoble.

 

 

WOJCIECH SZCZEPIŃSKI (1924-2010)

Absolwent Wydziału Mechanicznego Szkoły Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda (1947) i Wydziału Mechanicznego Technologicznego Politechniki Warszawskiej (1954), 1960 - doktorat, 1964 - docent w IPPT PAN, 1971- profesor nadzwyczajny, 1977 - profesor zwyczajny. Wybitny specjalista w dziedzinie badan teoretycznych i doświadczalnych z zakresu mechaniki plastycznych odkształceń metali, nośności granicznej, mechaniki ośrodków sypkich i gruntów; mechaniki materiałów, w tym modelowania mechanizmów pękania ciągliwego. 1976 - członek korespondent PAN, 1989 - członek rzeczywisty PAN. 1962-1996 w IPPT PAN. Kierownik Zakładu Mechaniki Ośrodków Ciągłych. W okresie 1993-1998 - członek Prezydium PAN, 1993-1995 - przewodniczący Wydziału IV, Nauk Technicznych PAN, 1984-1986 - przewodniczący Komitetu Mechaniki PAN, od 1987r. członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, 1980-1997 członek Scientific Council Międzynarodowego Centrum Nauk Mechanicznych (CISM) w Udine, 1980-1991 - członek General Assembly Międzynarodowej Unii Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej (IUTAM), 1997-2003 - przewodniczący Rady Programowej Centrum Laserowych Technologii Metali (wspólnego ośrodka PAN i Politechniki Świętokrzyskiej), 1988-1994 - członek Prezydium Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dla Kadr Naukowych, 1992-1994 przewodniczący Sekcji Nauk Technicznych Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów naukowych. Doktor H.C.: WAT (1989) oraz Politechniki Świętokrzyskiej (2002).

 

 

JÓZEF JOACHIM TELEGA (1943-2005)

Absolwent Wydziału Techniki Uniwersytetu Śląskiego (1968) oraz Wydziału Matematyczno- Fizyczno- Chemicznego tego Uniwersytetu (1970). Doktorat w 1972 r. (Politechnika Śląska). Pracownik naukowy Politechniki Śląskiej i Świętokrzyskiej. Od 1977 r. pracował w IPPT PAN, gdzie uzyskał stopień doktora habilitowanego (1991) i profesora zwyczajnego (1999). Autor 13 książek i ponad 350 publikacji w polskich i zagranicznych czasopismach. Niesłychanie aktywny w podejmowaniu i kierowaniu współpracą naukową, zarówno w kraju jak i zagranicą. Jako kierownik Pracowni Metod Wariacyjnych i Biomechaniki prowadził liczne europejskie projekty badawcze, w szczególności dzięki niemu w IPPT PAN zintensyfikowano badania biomechaniczne i powstało Centrum Doskonałości CE ABIOMED, którego był koordynatorem naukowym. Był specjalistą w wielu różnych dziedzinach takich jak: nieliniowa sprężystość, ośrodki Cosserat'ów, metody wariacyjne w mechanice ciał stałych i w teorii konstrukcji, teorii niezmienniczości i funkcjach tensorowych oraz jej zastosowań do formułowania równań konstytutywnych, mikromechanice i matematycznej teorii homogenizacji kompozytów, mechanice kontaktu, nierównościach wariacyjnych, sterowaniu dokładnym i przybliżonym zarówno w ciałach stałych jak i w konstrukcjach, a także w zagadnieniach biomechanicznych. W szczególności interesował się biomechaniką kości, chrząstki, mięśni, biomechaniką ortopedyczną jak i efektami elektromechanicznymi w żywych tkankach. W ostatnich miesiącach życia, gdy już był krytycznie chory, przygotował setki stron kilku następnych monografii. Był ogromnym autorytetem dla środowiska ogólnie pojętej matematyki stosowanej.

 

 

JERZY WEHR (1924-1977)

Absolwent, a od 1948 r. asystent Wydziału Elektrycznego PW. Jeden z pierwszych pracowników Zakładu Badania Drgań PAN (1952) w dziedzinie akustyki. Pracownik Instytutu od wejścia ZBD w skład IPPT do tragicznej śmierci w górach w Hindukuszu, od 1961- doktorat (IPPT), 1967- habilitacja, 1975- profesor. Kierownik Zakładu Akustyki Fizycznej (1961-1973), z-ca dyrektora IPPT ds. naukowych (1973-1977). Prowadzone przez niego badania dotyczyły głównie metod miernictwa akustycznego, zależności między parametrami pola akustycznego a właściwościami mechanicznymi ciał stałych i cieczy, działania przetworników piezoelektrycznych. Autor 2 książek, 60 publikacji, 10 patentów. Posiadał duży autorytet w międzynarodowej społeczności akustyków.

 

 

 

STEFAN ZIEMBA (1907-1994)

Absolwent UJ i AGH w Krakowie, 1949-doktorat (pierwszy doktorat wypromowany przez prof. W. Olaszka), 1950-habilitacja, 1952-profesor nadzwyczajny, 1958-profesor zwyczajny, 1969-członek rzeczywisty PAN. Pracownik IPPT od 1953 do 1991, od 1956 kierownik Pracowni Drgań Mechanicznych w Zakładzie Badania Drgań, kierownik Zakładu Teorii Konstrukcji Maszyn (od 1965), późniejszego Zakładu Układów Mechanicznych (1969-1977). Członek Rady Naukowej m.in. Instytutu Mechaniki i Wibroakustyki AGH. Dziedziny Jego wszechstronnej działalności naukowej: mechanika teoretyczna, teoria drgań, dynamika maszyn, technika wibracyjna, niezawodność, wytrzymałość materiałów, inż.. materiałowa, diagnostyka, inżyniera systemów, cybernetyka, prakseologia, naukoznawstwo. Twórca szkół Drgań Nieliniowych i Tribologii. Autor 265 artykułów, współautor 7 monografii, redaktor 5 monografii, redaktor naczelny "Zagadnień Drgań Nieliniowych" od 1963 r. "Nonlinear Vibration Problems", promotor ponad 30 doktoratów. Członek komitetów naukowych i stowarzyszeń. Organizator konferencji krajowych i międzynarodowych. Doktor honoris causa AGH w Krakowie i Politechniki w Bratysławie.

 

HENRYK ZORSKI (1927 - 2003)

Mechanik, absolwent Szkoły Inżynierskiej Wawelberga i Rotwanda (1951) i WAT (1954), 1955 - doktorat, 1960 - habilitacja, 162 - profesor nadzwyczajny, 1973 - profesor zwyczajny, 1989 - członek korespondent, PAN. Pracownik IPPT PAN od 1957 do1997, kierownik Pracowni Teorii Sprężystości (1962-1968), Zakład Teorii Ośrodków Ciągłych (1968-1980) i Zakładu Mechaniki Cieczy i Gazów (1980-1995). Dziedziny Jego działalności naukowej: teoria płyt i powłok; teoria dyslokacji; podstawy teorii ośrodka ciągłego; mechanika nieliniowa i biopolimery; mechanika i termomechanika łańcuchów dyskretnych i ciągłych. Autor ok. 100 publikacji w renomowanych czasopismach, promotor 18 doktoratów. Reprezentant Polski w zgromadzeniu ogólnym IUTAM (1991-2002). Organizator konferencji krajowych i międzynarodowych. Jeden z założycieli, we władzach a potem czł. honorowy International Society for Interaction between Mechanics and Mathematics (ISIMM). Członek Akademii Nauk w Bolonii. Laureat Nagrody im. T. Hubera.