1890-1965prof. WITOLD WIERZBICKI
WITOLD WIERZBICKI

Absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki w Petersburgu oraz Instytutu Inżynierów Dróg Komunikacyjnych w Petersburgu (1916). 1925 - doktorat (był to pierwszy doktorat na PW), 1926 - habilitacja, 1926 - profesor nadzwyczajny. W latach 1926-1936 - kierownik Katedry Inżynierii Leśnej i Geodezji w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego (SGGW). Dziekan Wydziału Leśnego SGGW, a przez dwa lata prorektor tej uczelni. 1936 - profesor zwyczajny., 1936-1960 - kierownik Katedry Statyki Budowli na Wydziale Inżynierii PW. Zajmował się głównie zagadnieniami stateczności konstrukcji, teorią układów prętowych, teorią parcia i odporu ziemi, problemami dynamiki budowli, arytmetyzacją obliczeń statystycznych, statystyką konstrukcji drewnianych. 1932 - członek Akademii Nauk Technicznych, 1933 - członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, 1952 - członek rzeczywisty PAN, 1952-1964 - przewodniczący Rady Naukowej w IPPT PAN, 1952-1957 wiceprezes PAN, członek Międzynarodowego Towarzystwa Mostów i Konstrukcji (AIPC) w Zürichu, 1951-1952 prezes Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa, 1952-1957 - prezes Naczelnej Organizacji Technicznej. 1950 - laureat nagrody państwowej I stopnia, 1946 - odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. 1960 - Doktor Honoris Causa PW.

1894-1978prof. ALEKSANDER KRUPKOWSKI
ALEKSANDER KRUPKOWSKI

Metalurg i metaloznawca, profesor Akademii Górniczo-Hutniczej, członek rzeczywisty PAN (1952), autor prac z zakresu teorii procesów metalurgicznych, głównie metali nieżelaznych, oraz fizykochemii i podstaw termodynamiki stopów tych metali. Absolwent szkoły realno-handlowej w Petersburgu (1912), studiował metalurgię w Instytucie Politechnicznym w Petersburgu (1912-1917). Asystent w Katedrze Technologii Metali na Politechnice Warszawskiej (od 1921), tam też uzyskał doktorat (1928). Profesor nadzwyczajny Akademii Górniczo-Hutniczej (od 1930), profesor zwyczajny (od 1937). W 1939 osadzony w Sachsenhausen, po zwolnieniu w 1940 nauczał w Szkole Handlowej, następnie w Technicznej Szkole Górniczo-Hutniczo-Mierniczej. Kierował Katedrą Metalurgii Metali Nieżelaznych AGH (1945-64) oraz Zakładem Metali IPPT PAN w Krakowie (1953-1968). Wiceprezes PAN (1962-65), przewodniczący Oddziału PAN w Krakowie (1961-68), wieloletni przewodniczący Komitetu Hutnictwa PAN oraz przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Metalurgii PAN (powstał z Zakładu Metali IPPT PAN w 1977, obecnie Instytut Metalurgii i Inżynierii Materiałowej im. Aleksandra Krupkowskiego PAN). Nagrody Państwowe: I stopnia za całokształt prac (1949), I stopnia za rozwinięcie teorii redukcji tlenków, roztworów i kondensacji par metali (1966). Odznaczony m.in.: Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1951), Orderem Sztandaru Pracy II klasy (1954) i I klasy (1958). Doktor Honoris Causa Akademii Górniczo-Hutniczej (1964).

1898-1984prof. JANUSZ GROSZKOWSKI
JANUSZ GROSZKOWSKI

Elektronik i radiotechnik, absolwent Politechniki Warszawskiej (1919) i Oficerskiej Szkoły Łączności w Paryżu (1922). Od 1929 (najmłodszy) profesor Politechniki Warszawskiej, wszechstronny uczony i popularyzator (także nauk humanistycznych i przyrodniczych). Jeden z pionierów układów radiotechnicznych (np. radaru). Opracował m.in. metodę analizy drgań elektrycznych nieliniowych (metoda harmonicznych Groszkowskiego) oraz interpretację zmian indukcyjności w zależności od temperatury. Wydał około 300 prac naukowych, w tym z dziedziny wytwarzania i stabilizacji drgań elektrycznych oraz technologii wysokiej próżni oraz lamp elektronowych. Przed II wojną światową pracownik Politechniki Warszawskiej, a także dyrektor Instytutu Radiotechnicznego w Warszawie. W okresie wojny żołnierz AK, doradca ds. łączności Delegatury Rządu na Kraj. Rozszyfrowywał sterowanie niemieckich rakiet przyczyniając się do obrony Londynu. Po wojnie pracował w Politechnice Łódzkiej, Państwowym Instytucie Telekomunikacji, Politechnice Warszawskiej, a w latach 1953-1963 także w IPPT PAN (jeden z organizatorów Instytutu). Polityk, poseł na Sejm, przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu i zastępca przewodniczącego Rady Państwa. W PAN członek rzeczywisty (1952), członek Prezydium (1955-1980), wiceprezes (1957-1962) i prezes (1962-1971). Doktor Honoris Causa: Politechniki Warszawskiej (1962), Łódzkiej (1964), Gdańskiej (1975). Członek: Akademii Nauk Czechosłowacji (1965), Węgier (1965), ZSRR (1965), Rumunii (1966), Bułgarii (1966), Kuby (1971), a także wielu stowarzyszeń. Odznaczony m.in.: Krzyżem Złotym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (dwukrotnie), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

1900-1975prof. JULIAN BONDER
JULIAN BONDER

Inżynier lotnictwa, absolwent (1929) i pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej (do 1939 i od 1945) Badania nad odwzorowaniami analitycznymi i wykorzystaniem odwzorowań konforemnych uwieńczone pracą doktorską (1931) i habilitacyjną(1934). 1954- członek korespondent PAN, 1966- członek rzeczywisty PAN. Od 1946 profesor na Politechnice Śląskiej, gdzie był odpowiedzialny za uruchomienie studiów technicznych. Od 1952 profesor Katedry Aerodynamiki Politechniki Warszawskiej, od 1955 Katedry Aero-Hydrodynamiki Wydziału Matematyki i Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego. Organizator i kierownik Zakładu Mechaniki Cieczy i Gazów w IPPT (1953-1961). Był inicjatorem pierwszych konferencji naukowych, poświęconych problemom i metodom mechaniki płynów, które później przekształciły się w międzynarodowe biennalne sympozja. Autor ponad 50 prac naukowych, poświęconych w dużej części metodom analizy pól aerodynamicznych w przestrzennych niestacjonarnych przepływach ściśliwych, twórca jednolitej teorii fal prostych i podwójnych w gazodynamice, matematycznych podstaw opisu nielepkich przepływów ściśliwych.

1902-1980prof. WACŁAW OLSZAK
WACŁAW OLSZAK

Absolwent Politechniki w Wiedniu, a także konserwatorium wiedeńskiego. Studia uzupełniał w Politechnice Warszawskiej. Dyplom inżyniera dróg i mostów uzyskał w 1925 r. Obronił dwie prace doktorskie z matematycznej teorii sprężystości na Politechnice Warszawskiej oraz z zakresu teorii i projektowania konstrukcji inżynierskich na Politechnice Wiedeńskiej (1933, 1934). Habilitował się na krakowskiej AGH (1937). Profesor AGH (od 1946), prodziekan Wydziału Elektromechanicznego Politechniki Warszawskiej (od 1948), profesor Politechniki Warszawskiej (od 1952). Dyrektor Instytutu Podstawowych Problemów Techniki PAN (1963-1972), dyrektor Centre International des Sciences Mécaniques w Udine we Włoszech (od 1969 aż do śmierci). Konstruktor i kierownik budowy obiektów inżynierskich, m.in. mostu w Goczałkowicach na Wiśle. Organizator i twórca polskiej szkoły teorii plastyczności. Autor ponad 350 prac z zakresu teorii plastyczności, teorii sprężystości, konstrukcji budowlanych, reologii. W PAN członek korespondent (1954), członek rzeczywisty (1956), członek prezydium PAN, sekretarz naukowy Wydziału IV (1957-1960). Członek wielu akademii naukowych, m.in. w Belgradzie, Budapeszcie, Halle, Helsinkach, Paryżu, Sztokholmie i Wiedniu. Doktor Honoris Causa uniwersytetu w Tuluzie (1962), Liège (1963), politechniki wiedeńskiej (1965), AGH w Krakowie (1969), politechniki w Dreźnie (1970), uniwersytetu w Glasgow (1973), Politechniki Warszawskiej (1974) i Politechniki Krakowskiej (1976). Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1954).


Order by: Y-Y|Name