Seminaria Teorii Ośrodków Ciągłych i Nanostruktur

Pawińskiego 5b

kolor czcionki + kolor tła = plan do 7 dni.

2018-05-25 11:00, Sala: 228, piętro II
Vladimir A. Kolupaev, Prof. Dr.
Fraunhofer Institute for Structural Durability and System Reliability (LBF), Darmstadt, Germany

Failure of Hard Foams under Multiaxial Loading

Hard foams are often used in aircraft and submarine structures as construction parts. For identification of the material properties of the hard foams a number of experimental results is necessary. The design of these parts is based on the strength values gained primarily from tests on specimens under tension, compression, torsion, and superimposed tension-torsion and compression-torsion loading. The optimal form of the test specimens for these and further multiaxial loading are discussed.

The available information on the material behavior should be generalized to arbitrary stress states. This is typically done in the strength criteria. The equivalent stress concept is the most established engineering method of the material modeling. The basic idea of the method is the assumption of equivalence of different stress states.

The Burzyński-Yagn strength criterion can be applied for hard foams. Certain inconsequences of the criterion are discussed and eliminated. This criterion can be easily generalized for real material behavior. The parameters of the generalized criterion have a geometric meaning.

The Poisson's ratio can be computed at tension and compression and utilized for the strength criteria. The geometrical meaning of the Poisson's ratio is introduced. The application of the restrictions on the Poisson's ratio is helpful in fitting procedure.

2018-05-11 11:00, Sala: 228, piętro II
Leszek Frąś, mgr inż.
Pracownia Fizyki Polimerów ZTOCiN IPPT PAN

Określenie dynamicznych właściwości materiałów magnetoreologicznych: badania doświadczalne i opis konstytutywny lepkoplastycznej deformacji

Praca dotyczy badań doświadczalnych dynamicznych właściwości materiałów magneto - reologicznych w polu magnetycznym o różnych zadanych wartościach natężenia. Wyniki badań stanowią podstawę do opracowania opisu konstytutywnego w ramach modelu lepkoplastyczności Perzyny. Omówiono główną ideę samodzielnie zaprojektowanego i zbudowanego stanowiska badawczego z układem prętów Hopkinsona i cewką elektromegnetyczną oraz specjalnie przygotowanymi uchwytami na pojemniki z materiałem magnetoreologicznym. Badaniom dynamicznym towarzyszą badania quasi-statyczne z wykorzystaniem maszyny wytrzymałościowej INSTRON wyposażonej w podobną cewkę elektromagnetyczną i uchwyty na pojemniki z cieczą magnetoreologiczną. Badania przeprowadzono dla czterech wartości natężenia.

Po omówieniu aktualnego stanu badań, zaproponowano własną koncepcję mechanizmów odpowiedzialnych za niesprężystą deformację materiału magnetoreologicznego w zadanym polu magnetycznym. Badania teoretyczne poparto obserwacjami mikroskopowymi deformacji cienkiej warstwy materiału magnetoreologicznego na specjalnie skonstruowanym do tego celu przyrządzie. Model mikromechaniczny stanowi podstawę do sformułowania makroskopowego opisu konstytutywnego w ramach teorii lepkoplastyczności Perzyny.

2018-04-20 11:00, Sala: 228, piętro II
Leszek Jarecki, prof. dr hab, Beata Misztal-Faraj, dr hab. inż.

Modelowanie nieliniowej orientacji molekularnej polimerów poddanych wysokim naprężeniom

Sformułowano nieliniową teorię orientacji molekularnej polimerów amorficznych o giętkich cząsteczkach łańcuchowych kształtującej się pod wysokimi naprężeniami. Model uwzględnia ograniczenie wynikające z pełnego wyprostowania cząsteczek o skończonej długości z zastosowaniem statystyki konfiguracyjnej Langevina. Wyprowadzono wyrażenia w zamkniętej formie analitycznej opisujące nieliniową zależność czynnika orientacji molekularnej od jednoosiowego naprężenia rozciągającego w pełnym zakresie naprężenia, od izotropowej orientacji w stanie nienaprężonym do idealnej orientacji wyprostowanych cząsteczek w granicy nieskończonego naprężenia rozciągającego. Przeprowadzono walidację uzyskanych wyrażeń analitycznych metodą numeryczną. Wskazano zakresy stosowalności wyprowadzonych zależności w modelowaniu procesów formowania polimerów.
2018-03-23 11:00, Sala: 228, piętro II
Piotr Kiełczyński, dr hab. inż. prof. nadzw.

ROZCHODZENIE SIĘ FAL LOVE’A W FALOWODACH SPRĘŻYSTYCH OBCIĄŻONYCH NA POWIERZCHNI CIECZĄ LEPKOSPRĘŻYSTĄ

Przedstawiony zostanie model matematyczny opisujący rozchodzenie się fal Love’a w warstwowych falowodach sprężystych, których powierzchnia obciążona jest cieczą lepkosprężystą. Rozpatrzone będą następujące modele reologiczne cieczy: Kelvina-Voigta, Maxwella oraz Newtona. Otrzymane zespolone równanie dyspersyjne rozwiązane zostało numerycznie (pakiet Scilab). Otrzymano krzywe dyspersji prędkości fazowej oraz tłumienia fali Love’a.
2018-01-12 11:00, Sala: 228, piętro II
Orest Dorosh, dr
Narodowe Centrum Badań Jądrowych

Gravitational-wave astronomy: background, achievements and perspectives

During this seminar the up-to-date achievements and perspectives of the gravitational-wave astronomy will be presented. We will discuss the process of detection of gravitational waves emitted not only by rotated neutron star but also other sources in space. Also we will compare the differences in signals from different sources of gravitational waves.
2017_12_08 11:00, Sala: 228, piętro II
Vladimir Mityushev, profesor
Institute of Computer Sciences, Pedagogical University of Cracow

Modelowanie samoorganizacji poprzez e-sumy z zastosowaniami do struktur biologicznych

Odczyt jest poświęcony badaniu 2D struktur w postaci klastrów (zbiór kół), gdy poszczególne elementy (koła) współdziałają pomiędzy sobą przez ośrodek – otoczenie na poziomie mechanicznym. Jest to inne spojrzenie na zagadnienia mechaniki kompozytów i określenia RVE, przypominające podobne zagadnienia fizyki statystycznej. Dekompozycja efektywnych własności kompozytów na czynniki geometryczne i fizyczne prowadzi do nowych matematycznych obiektów, e-sum, które opisują klastry znacznie lepiej niż funkcje korelacyjne. Są rozważane zastosowania e-sum do badania zespołowego zachowania się bakterii.
2017-12-01 11:00, Sala: 228, piętro II
Janusz Badur, profesor
IMP PAN, Gdańsk

„Algebraizacja Fizyki” kontra „Geometryzacja Fizyki” (na przykładzie sporu Whitehead – Einstein)

Referat rozpoczyna się od wyjaśnienia istoty problemu na przykładach wprowadzania do fizyki kontinuum trzech typów nieliniowości: nieliniowości geometrycznej, nieliniowości algebraicznej i nieliniowości fizycznej. Również, w charakterze wprowadzającego przykładu, przestawiono trzy sposoby otrzymywania nieliniowej elektrodynamiki Maxwella: geometrycznej, algebraicznej i fizycznej. Przestawiono: Program Erlangeński Kleina algebraizacji fizyki oraz Program Riemanna geometryzacji fizyki i ich współczesne rozwinięcia. Przedstawiono kluczowy schemat „fizyki wszystkiego” oparty o mieszane podejście algebraiczno-geometryczne. Pokazano przykłady algebraizacji geometrii i geometryzacji algebry. Zrewaloryzowano postać von Helmholtza jako pioniera stawiającego problem: „geometryzować” czy „algebraizować”, oraz autora kluczowego problemu „monodromii”.

Druga część referatu dotyczy konkretnego sporu między dwoma podejściami do otrzymania nieliniowego modelu relatywistycznej grawitacji: „geometryzacji grawitacji” (model GTR Einsteina) i „algebraizacji grawitacji: (model ATR Whiteheada). Linia rozumowania Einsteina jest dobrze znana w literaturze i nie wymaga dłuższego wprowadzenia, natomiast szczegółowej rewaloryzacji wymaga metoda algebraizacji Whiteheada, którą przedstawiamy w porządku historycznym. Źródła algebraizacji sięgają monady Leibniza, rozciągników Grassmanna, kwaternionów Hamiltona, spinorów Clifforda, wektorów Gibbsa, multinionów MacAley’ego i kończą się na uniwersalnikach Whiteheada (1898) i jego zalgebraizowanej logice. W roku 1906 Whitehead, rozwijając program Kleina, zaproponował 5 struktur wszechświata materialnego opartych o grupy relacji – późniejsze „grupy symetrii”. W roku 1907 Whitehead zalgebraizował geometrię rzutową, którą później wykorzystał do algebraizacji czasoprzestrzeni Minkowskiego. W roku 1919 zaproponował metodę otrzymywania struktury czasoprzestrzeni, spójną z dzisiejszą metodą foliacji. W roku 1922, już po prywatnym spotkaniu z Albertem Einsteinem w domu Lorda Kanclerza Hedalaine, Alfred Whitehead publikuje monografię: Principle of Relativity w której przedstawia alternatywny model grawitacji (ATG).

W trzeciej części referatu przedstawiono porównanie GTR i ATR – współcześnie, pierwszy model prowadzi do grupy modeli opartych o sformułowanie metryczne; drugi do grupy modeli opartych o koncepcję cechowania i koncepcję koneksji „relacyjnej”. Przedstawiono współczesny obraz, w ramach geometrii różniczkowej, ujęcia problemu „definiowania” nieliniowości: poprzez algebraizację i poprzez geometryzację.

2017-11-17 11:00, Sala: 228, piętro II
Adam Sawicki, profesor
Centrum Fizyki Teoretycznej PAN

Asymptotic properties of entanglement polytopes for large number of qubits

Abstract: Entanglement polytopes have been recently proposed as the way of witnessing the SLOCC multipartite entanglement classes using single particle information. I will present first asymptotic results concerning feasibility of this approach for large number of qubits. In particular I will show that entanglement polytopes of L-qubit system accumulate in the distance 1/(2√L) from the point corresponding to the maximally mixed reduced one-qubit density matrices. This implies existence of a region where many entanglement polytopes overlap, i.e. where the witnessing power of entanglement polytopes is weak. Moreover, the witnessing power cannot be strengthened by any entanglement distillation protocol as for large L the required purity is above current capability. This is a joint work with Tomasz Maciążek from CFT PAN.
2017-11-10 11:00, Sala: 228, piętro II
Włodzimierz Bielski, dr hab. prof. IGF PAN, Ryszard Wojnar (IPPT PAN)
Instytut Geofizyki PAN

Przepływ Stokesa po dnie porowatym

Zajmujemy się przepływem wody w kanale do połowy zarosłym roślinnością. W górnej połowie kanału zachodzi swobodny przepływ opisany równaniem Stokesa, w dolnej części – przepływ przez ośrodek porowaty. Przepływ cieczy w ośrodku porowatym opisany jest równaniem Darcy’ego-Brinkmana. Na granicy między przepływem w ośrodku górnym i dolnym zakładamy ciągłość prędkości wody. Wyniki naszych obliczeń porównujemy ze znanymi z literatury pomiarami doświadczalnymi.
2017-06-30 11:00, Sala: 228, piętro II
Wiesław Larecki, dr hab. inż., Zbigniew Banach, dr hab. prof. IPPT PAN

Hydrodynamika radiacyjna w n wymiarach przestrzennych

Hydrodynamika radiacyjna, której polami pierwotnymi są energia i strumień ciepła, jest rozpatrywana w sformułowaniach: pełnomomentowym (niezależnym od częstości) i spektralnym (zależnym od częstości). Dla jej wyprowadzenia korzysta się z ogólnych warunków (koniecznych i dostatecznych) na postać funkcji rozkładu, której podstawienie do układu równań momentowych daje układ równań w postaci symetrycznej konserwatywnej na pola dualne do pól pierwotnych. W teorii pełnomomentowej równania hydrodynamiki są takie same dla wszystkich statystyk, zaś w teorii spektralnej konieczne jest dla ich uzyskania wprowadzenie dodatkowych warunków specyficznych dla rozważanej statystyki. Większość prezentowanych wyników została opublikowana w pracy: W. Larecki, Z. Banach, Two-field radiation hydrodynamics in n spatial dimensions, J.Phys. A – Mathematical and Theoretical, Vol. 49, No 12, 125501-1-23, 2016, która jako praca wyróżniona w 2016 jest dostępna na stronie czasopisma.
2017-06-30 11:00, Sala: 228, piętro II
Wiesław Larecki, dr hab. inż., Zbigniew Banach, dr hab. prof. IPPT PAN

Hydrodynamika radiacyjna w n wymiarach przestrzennych

Hydrodynamika radiacyjna, której polami pierwotnymi są energia i strumień ciepła, jest rozpatrywana w sformułowaniach: pełnomomentowym (niezależnym od częstości) i spektralnym (zależnym od częstości). Dla jej wyprowadzenia korzysta się z ogólnych warunków (koniecznych i dostatecznych) na postać funkcji rozkładu, której podstawienie do układu równań momentowych daje układ równań w postaci symetrycznej konserwatywnej na pola dualne do pól pierwotnych. W teorii pełnomomentowej równania hydrodynamiki są takie same dla wszystkich statystyk, zaś w teorii spektralnej konieczne jest dla ich uzyskania wprowadzenie dodatkowych warunków specyficznych dla rozważanej statystyki. Większość prezentowanych wyników została opublikowana w pracy: W. Larecki, Z. Banach, Two-field radiation hydrodynamics in n spatial dimensions, J.Phys. A – Mathematical and Theoretical, Vol. 49, No 12, 125501-1-23, 2016, która jako praca wyróżniona w 2016 jest dostępna na stronie czasopisma.


Archiwum