Z przyjemnością informujemy, że Rada Naukowa IPPT PAN nadała mgr inż. Judycie Dulnik stopień doktora w dziedzinie nauk inżynieryjno-technicznych, w dyscyplinie inżynieria materiałowa. Tytuł rozprawy brzmi: Biodegradowalne dwuskładnikowe materiały polimerowe formowane metodą elektroprzędzenia – wpływ rozpuszczalnika, sieciowania i funkcjonalizacji na wybrane właściwości i odpowiedź komórkową.
Promotorem pracy jest prof. dr hab. inż. Paweł Sajkiewicz a promotorem pomocniczym: dr hab. inż. Dorota Kołbuk-Konieczny, prof. IPPT PAN.
Rozprawa doktorska podsumowuje badania dotyczące biodegradowalnych dwuskładnikowych włóknin formowanych w procesie elektroprzędzenia, zawierających poliester alifatyczny oraz dodatek białkowy – kolagen lub żelatynę, przeznaczonych na rusztowania komórkowe w inżynierii tkankowej. Zakres prac obejmował badania wpływu rozpuszczalnika wykorzystywanego do przygotowania roztworów polimerowych do procesu elektroprzędzenia, sieciowania dodatku białkowego we włóknach oraz funkcjonalizacji powierzchni włókien na wybrane właściwości formowanych włóknin, w tym również na odpowiedź komórkową. Jednym z celów było opracowanie nowego, mniej toksycznego systemu rozpuszczalnikowego, alternatywnego wobec silnie toksycznych alkoholi fluorowanych stosowanych w elektroprzędzeniu tego typu materiałów, umożliwiającego otrzymywanie włóknin o morfologii i właściwościach zbliżonych do uzyskiwanych przy użyciu klasycznych rozpuszczalników. W tym celu z powodzeniem zastosowano mieszankę kwasu octowego i mrówkowego. Zaobserwowana emulsyjność roztworów polimerowych opartych o tę mieszankę była wynikiem słabszych oddziaływań polimer-rozpuszczalnik skutkujących inną konformacją cząsteczek polimeru niż w przypadku zastosowania alkoholu fluorowanego. Konsekwencją tego były słabe oddziaływania polimer-polimer, prowadzące do częściowej segregacji obu polimerów w roztworze, co potwierdzono badaniami lepkości. Szybkie wymywania dodatku białkowego w warunkach naśladujących fizjologiczne dla materiałów dwuskładnikowych elektroprzędzonych z użyciem nowego systemu rozpuszczalnikowego było następstwem emulsyjnego charakteru roztworu polimerowego. Stało się to punktem wyjścia do badań nad sieciowaniem włóknin dwuskładnikowych w celu poprawienia stabilności dodatku białkowego i jego bioaktywności. Rezultatem badań porównawczych i optymalizacyjnych grupy czterech chemicznych metod sieciowania włóknin zawierających polikaprolakton i żelatynę, było zidentyfikowanie najszybszej i najwydajniejszej z metod, określenie optymalnych czasów reakcji oraz stężeń reagentów koniecznych do zapewnienia stabilności dodatku białkowego w materiale. Ostatnia część badań dotyczyła alternatywnego podejścia do otrzymywania materiałów dwuskładnikowych –nie poprzez elektroprzędzenie mieszanek polimerów, a wykorzystując funkcjonalizację powierzchni materiału z poliestru alifatycznego z użyciem białka. Zbadano trzy metody aktywacji powierzchni materiałów – hydrolizę zasadową, aminolizę i zimną plazmę tlenową i określono wpływ każdej z nich na stabilność przyłączenia żelatyny oraz na szereg innych właściwości tak otrzymanych materiałów dwuskładnikowych.
